Bugün, Herhangi bir gün..

Sıkı sıkı kapalı tuttuğum perdelerimi yavaş yavaş araladım bugün, gün ışığı yavaşça içeri süzüldü, yanıma sokuldu, birlikte biraz daha uyuduk. Güzel bir gündü yine Ankarada. Güzel bir yaz sabahı. Güzel yeni bir gün. Hep dediğin gibi hava yine çok güzel kokuyordu bu sabah. Fakat acı bi güzelliği vardı. Biraz daha buruk biraz daha acı bir tat, tıpkı gözyaşının tadıydı bu. Tüm gece ağlamıştı sanki. Sabah olduğunda acılarından arınmak istercesine inadına parlıyor, inadına gülümsüyordu dudaklarını kocaman açarak. Çok sevimli oluyordu işte o zamanlar, Ankara. Sevdiğim şehir. Benim gibi yaşayan, buruk, bir o kadar da inatçı şehir. Tüm bunları düşünerek bir saati daha yatakta oyanalanarak geçirdiğimi, kendimi, bu şehri dinleyerek geçirdiğimi farkettim. Bugün..

Eskiye Dair...

Bugün çocukluktan çocukluğumuzdan konuşurken o günleri ne kadar da çok özlediğimi farkettim. Herşeyi özledim diyebilirim. Sabahtan akşama kadar hatta gece yarısına kadar sokakta oynadığımız günleri, oturduğumuz evin bahçesindeki vişne ağaçlarından vişne koparıp kulağımıza küpe yaptığımız günleri, üstümüz başımız vişne lekesiyle bulana kadar yeyişimizi, bahçedeki küçük havuzda bebeklerimizi yıkayışımızı, özenle saçlarını tarayışımı, sokak kedilerinin kuyruklarını çekişimi, artık hiç bir kedinin yanıma gelmeyişini, komşunun erik ağacını taşlarken camını kırışımı sonra koşarak eve gidip saklanışımı :), arkadaşlarım beni oyundan atınca onlara şeker yerine deterjan verip kandırıp sonra hepsinin isal oluşu, annemin bizi sokaktan eve girmeye ikna etme çabaları, babamın elinden tutup pazardan kese kağıdına sarılı meyve aldığımız günleri, kısaca eskiye dair herşeyi çoookk özledimmmm....

Keşke (bu kelimeyi sevmesem de) hep eskide kalsak, zaman ilerlemese, dursa hayatın bir yerinde ve biz mutlu olduğumuz zaman dilimlerinde yaşasak.

I just need you now.....

yaşadığım ya da yaşamadığım hayatların önemsizliği üzerinde düşünmemi sağlayan insanları tanımaya başladım. boşa ağladığım boşa yorulduğum günlerin acısını çıkarttığım günlerimde oldu elbette. ya da kafamdaki boşlukları dolduramadığım günlerim de. tıpkı bugün gibi. kafamdaki anlamsız boşlukları gözyaşlarımla doldurma çabaları içerisindeyim.

Lady Antebellum - Need You Now

bana özel

Yıldızlarsa gökyüzünü aydınlatan,
Sensin yıldızlara değer katan..
Nisan yağmurlarıysa ıslatan,
Sensin damlalara anlam katan...

by Ö.K.

29.07.2010

Bana Özel

Söylemek istiyorum
Fakat çıkmıyor kelimeler dudaklarımdan
Anlatmak istiyorum
Toparlayamıyorum düşünceleri
Susuyorum öylece...
Gitmek istiyorum..
Adım atamıyorum bir türlü...
Rüzagara karşı gelmek istiyorum,
Güç bulamıyorum,
Öylece bekliyorum....

by Ö.K.

29.07.2010

Ah Şu Sorular Yokmu

Şu günlerde en sık tekrarladığım sorular:

Ne yapıoruum?

Ne düşünüyorum?

Ne söylemek istiyorum?

Ne bekliyorum?

Ne yapmam gerekiyo?

Yanlış mı yapıyorum yanlış mı düşünüyorum?

Nerde olmam gerekiyor aslında doğru yerdemiyim de farkında değilmiyim?

Ne ne neeee???
En çok cevap beklediğim sorularsa :

Ne yapıyor?
Ne düşünüyo?
Ne söylemek istemişti?

Hala onun düşüncelerinde ben varmıyım?
Devam etseydi sonu nasıl olurdu?
Bu filmi benim hayat hikayemden mi çalmışlar?:)
Nasıl bi hayatım olacak?
BEn ben olmaya devam edebilecekmiyim?
Sevdiğim şeyler, sevdiğim insanlar neden bu kadar hızlı çıkıyorlar hayatımdan?
........

Kafamda oluşan soru işaretlerini gerçekten dışardan bakılınca kafamda görünseler nasıl olurdu die düşününce kendi kendime gülmeye başlıyorum:P

 

Yazdan kalma bir günde

Yazdan kalma bir günde...

Yaz gelişiydi düşüncelerin beynimde netleşmesini sağlayan. Düşüncelerimi sakladığım küçük kadife kutusundan çıkarmaya karar verdim bi anda. Bunları anlatmalıydım..birileri bunları dinlemeliydi.salmalıydım artık onları da.özgür kalmalı kendi yoluna devam etmeliydiler. Bugün tam zamanı diye düşündüğüm bir anda anlatıverdim korkularımı, saklı kalmış herşeyi. Ne sır kaldı ne sevgi hepsi bir çırpıda ağzımdan çıkan kelimelerle acı birer anıya dönüşüp buharlaştı sıcak güneşin altında. tıpkı anılarımız gibi buhar olup uzaklaştılar Ankaradan bu dünyadan...